woensdag 14 maart 2012
donderdag 23 februari 2012
zondag 19 februari 2012
woensdag 25 januari 2012
zondag 25 december 2011
Groetjes aan 2011, hallo voor 2012
Sorry, 2011...
- Dat ik nog steeds niet ben gaan sporten
- Dat ik mijn nagellakpotjesverslaving alleen maar meer heb uitgebreid
- Dat uitstellen nog steeds in mijn natuurlijke aard ligt
- Dat ik mensen ook dit jaar weer te vaak heb gecorrigeerd (bij 'als mij' bijvoorbeeld)
- Dat ik niet heel aardig was tegen de verkoopmevrouw aan de telefoon
- Van die keren dat ik stiekem zwart heb gereden
- Dat ik de wereld minder aandacht geef, blame Wordfeud
Bedankt, 2011:
- Dat ik ben afgestudeerd, sing hallelujah!
- Dat ik heb gewerkt bij een heleboel fijne bedrijven/bladen/werkgevers
- Dat ik heb ingezien dat (donker)bruin haar me toch echt het beste staat (en blond niet)
- Dat mijn blogje nog steeds over z'n trouwe volgers beschikt
- Dat ik me in Gran Canaria all inclusive heb mogen volproppen
- Dat ik eindelijk mijn grote liefdes Hanson na vele jaren live heb gezien (sing hallelujah again)
- Voor de plekken waar mijn over the top-Dries Roelvink-poster te zien was
- Dat ik dan toch eindelijk ben begonnen aan een deeltijdstudie journalistiek
- Dat mijn man me nog steeds leuk vindt
- Voor alle ervaring die ik heb opgedaan bij Deventer Radio & Televisie
- Voor dat fijne weekje Center Parcs (vooral het zwembad met de wildwaterbaan ---> vindikleuk)
- Voor John Williams en Het Spijt me
- Voor mijn moedertje en haar appeltaarten
- Voor Twitter, de Asos sale en de herintroductie van de McFlurry Stroopwafel
- Dat ik 21 ben geworden (want mooi cijfer)
Verdomme, 2011:
- Dat ik 21 ben geworden (want richting 30)
- Die keer dat ik al fietsend omviel en er een gat in mijn lievelingsbroek kwam
- Dat we nog steeds moeten werken om geld te verdienen
- WAAR BLEEF DIE ZOMER NOU?!
- Dat ik nog steeds zo'n emotioneel wrak ben
- Die keer dat ik (alweer) omviel met mijn fiets en mijn nieuwe schoenen schaafde
Ah toe, 2012...
- Laat me nog even leven, want het leven is te leuk om dood te gaan
- Geef me weinig kapotte paraplu's a.u.b
- En een heleboel nieuwe schoenen en jurkjes
- Laat me al mijn tentamens halen (het liefst met een 8.3 ofzoiets)
- Een hoopje geluk zou ook wel prettig zijn
- En mag ik ook een beetje zon?
... Bij voorbaat dank.
En natuurlijk wens ik al mijn lezers een heel fijn tweeduizendtwaalf! Maar eerst nog een gezellige kerst met een heleboel voer, prop je lekker vol! Ja! Nou dag hè!
maandag 19 december 2011
Over naastenliefde en moordpartijen
Jawel hoor. Het heeft weer even geduurd, maar daar ben ik weer. In volle glorie.
Met meteen nog even een vraagje. Mag ik nog één keer over Gee Tee Es Tee praten? Ah toe? Dat heb ik al een tijdje niet meer gedaan. Jullie weten dat ik dol ben op GTST. Oh, echt, ik hou van Goede Tijden. Het schijnt een bekentenis van jewelste te zijn, maar dat moet dan maar.
Het is tijd om de wereld uit te leggen waarom fan zijn van Goede Tijden, Slechte Tijden vreselijk logisch is - als je je er even in verdiept.
Want dat is nou waar niemand de tijd voor neemt. Als je er écht voor gaat zitten (in pyjama is mijn favoriet), merk je dat GTST eigenlijk van hetzelfde intellectuele niveau is als het NOS-journaal met Sascha de Boer.
In onze langstlopende Vaderlandsche soap zitten namelijk een aantal wijze levenslessen verscholen. Dat altijd alles goed komt, bijvoorbeeld. Levend begraven worden, drie keer in een rolstoel of een kogel in je hoofd: geeft niets. In Goede Tijden hoef je je helemaal geen zorgen te maken als je voor de zoveelste keer sterft. De gemiddelde Meerdijker (want daar gebeurt het allemaal) komt er zonder kleerscheuren bovenop.
Vooral Ludo Sanders draagt het motto ‘kompgoed’ al z’n GTST-lange leven. Toen zijn vrouw plots op de grond viel en begon te stuiptrekken, stond hij stoïcijns toe te kijken alsof ‘ie wachtte tot hij aan de beurt was bij de Albert Heijn. Hoe doet die man dat toch?
Nog een belangrijke les uit GTST: Heb uw naasten lief (en niet zo’n beetje ook). Onder de lakens en samen met je moeders ex, bijvoorbeeld. Of het nou je oma’s nicht is of de dochter van je achteroom: sexen kan altijd. En overal. En met de hele familie.
Over families gesproken: Als GTST-kijker weet je dat je er nooit van uit moet gaan dat je vader je vader is, of je kind wel je kind. In Meerdijk kijken ze niet gek op van een vader die opeens een broer blijkt. Nu krab je wel even twee keer achter je oor als je broers vreemde trekjes ietwat buitenechtelijk aanvoelen.
Dus of je nou verkeert in Goede Tijden of Slechte Tijden, je doet er altijd goed aan om tegen acht uur op de bank te ploffen voor een therapeutische sessie vol buitenechtelijke kinderen en onschuldige moordpartijen. Is uiteindelijk alleen maar goed voor je.
Geloof mij nou maar.
zondag 4 december 2011
Hoe het gaat en dat soort dingen
Misschien vinden jullie het prettig om dat te weten en ik wil ook wel weten hoe het met jullie gaat, maar ik ben eerst.
Ja, mijn haar. Het is weer donkerder geverfd. Dat vond ik mooier. Het is tegenwoordig ook de bedoeling dat het elke dag goed zit omdat ik heb besloten om altijd een Zitaltijdgoedspray bij me te hebben, maar die werkt helaas niet zo goed als je net door een windvlaag met gore miezerdruppels hebt gewandeld. Jammer.
Een column is een kort stukje proza waarin de auteur spits en uitdagend zijn mening ventileert. Vaak wordt een column in een krant of tijdschrift gepubliceerd,
en dieeeeeeee ga ik schrijven, jawel hoor, in de krant van Windesheim, en Windesheim, dat is een school. Waar ik heel toevallig op zit. Ik ging eens opzoeken hoeveel mensen dat ding eigenlijk lezen en dat blijkt toch zo rond de 7000 oplagen te liggen dus toen slikte ik even, maar ik slikte door, want het is eigenlijk alleen maar leuk. Oja, vanaf januari ben ik te vinden op papier, maar tegen die tijd rinkel ik nog wel even aan het spreekwoordelijke belletje.
Bij GTST loop ik een beetje achter, hoor. Erg slecht van me. Ik ben erg benieuwd of Maxime nou al wraak heeft genomen op Nick en of Janine misschien weer dood is, en of Rikkie en Sjoerd hun baby al hebben teruggepikt. Maar niks verklappen hoor, want ik ga het allemaal nog bekijken.
Iets spannends. Dat ga ik doen, binnenkort, maar ik zeg niet wat, en ook niet hoe en waar. En ook niet waarom. En ik vind het heel grappig om dit hier te vertellen maar niet te zeggen wat het is.
Zo, ik kan natuurlijk nog wel veel meer vertellen. Over wat ik allemaal heb gegeten en gedaan de afgelopen twee weken (want ik heb al twee weken niet geblogdtd), wat ik van Sinterklaas heb gekregen en wat niet, dat ik heb geleerd welke taal Sean Paul spreekt en dat internationale handel goed is voor de economie, en over wat ik morgen ga doen en hoe lekker mijn bed ligt.
Maar dat doe ik niet, want nu zijn jullie.
Alles goed?
zondag 20 november 2011
Flat- trap- en sleutelellende: Goedzo Silke
Ik ben het afgelopen weekend een beetje dom geweest.
Dat was achteraf heel grappig, maar alleen achteraf.
Het zat zo. Ik zou vrijdagavond naar een concert in Paradiso gaan. Daar keek ik al heel lang naar uit. Eigenlijk al 8 jaar, want ik ben al 8 jaar trouwe fan van Hanson. Jaaaa, die langharige kinderen die bekend werden met Mmmbop. En jaaa, die zijn nu 14 jaar ouder en uitgegroeid tot minder harige, zéér fijne volwassen mannen met een geweldig talent voor het maken van de meest mooie muziek ooit. Dus. Ik had extreem veel zin.
Mijn broer woont in Amsterdam en was dit weekend niet thuis, dus na het concert kon ik mooi in zijn nest slapen. Dus had ik zijn sleutels bij laten maken. Ik kwam aan in de hoofdstad, dropte eerst mijn spullen bij de brüder thuis en vertrok weer. Want ik had haast en moest nog wat voer kopen in de supermarkt om te koken. En dat moest snel, want dan kwam ik nog op tijd voor het voorprogramma.
Zeven minuten later stapte ik Den Albert uit. En ik liep terug. Naar mijn broers flat.
Daar stak ik sleutel 1 in het gat, waarmee je veilig in het trappenhuis staat. Vervolgens is het de bedoeling dat je sleutel 2 in het gat van de deur stopt, en als dat goed gaat, sta je in je huis. Als het goed gaat.
Ik belde mijn broer.
'Ja hoi, welke verdieping was het nou ook alweer?'
Want alles leek er op elkaar.
'De tweede verdieping.'
'O ja.'
'Naast de deur staat een plank.'
Ik zag een plank.
'Ik zie het. Ik ben er. Daag!'
Maar sleutel 2 paste niet. Ik duwde en ik draaide en ik vloekte maar niets hielp. Hij paste niet en de sleutel was niet goed bijgemaakt. Daar gaat mijn avond, dacht ik meteen. En ik besefte dat ik niet naar binnen kon, waar al mijn spullen lagen, en dus ook mijn ticket en mijn chipkaart en mijn alles. Het concert van mijn leven kon ik dus wel vergeten.
Ik belde mijn broer.
'De sleutel past niet.'
'Hoe kan dat nou?'
'Ik weet het niet. Hij past niet. Hij doet het niet. En ik moet erin. Ik moet naar binnen want ik kom te laat en nu mis ik alles. En jij bent weg en nu kan ik nergens slapen en de accu van mijn telefoon is bijna op en nu mis ik Hanson. O, wat nu...'
Ik probeerde het nog eens. Hij paste nog steeds niet. Ik plofde neer op de trap in het trappenhuis in Amsterdamse flat met mijn spaghettimix en tomatensaus.
Ik belde mijn concertvrienden. Ik belde mijn moeder. Ik belde mijn broer nog eens, en nog eens, en ik probeerde de sleutel weer. Toen belde ik mijn broer en die zei dat zijn huisgenoot had gesmst dat hij die avond thuis zou komen. Over drie kwartier.
Ik wachtte drie kwartier. Op de trap met mijn lege telefoon. Het voorprogramma was begonnen.
Na een uur was de huisgenoot er nog niet. Dus ik ging naar buiten want dit duurde nu toch al best een beetje lang en misschien zag ik hem vast buiten lopen en kon ik hem roepen en op m'n knieën bedanken dat 'ie dit weekend godzijdank toevallig thuis kwam. Dus ik stapte naar buiten en draaide me om.
Daar zag ik het huisnummer. 97. Wacht even. 97! Ik begon keihard te lachen. Ik zat een uur lang te wachten voor nummer zeven-en-negentig! Mijn broer woont op één-en-negentig! Door de blaadjes die voor de zeven hingen leek de zeven net een één! Stond ik al vanaf vijf voor zes te morrelen aan iemand anders z'n voordeur...
Ik rende naar het goede nummer, douwde de sleutels in de gaten en hoppa, daar stond ik binnen. Binnen in nummer één-en-negentig.
Ik smste mijn broer.
'Wat een giller!'
Ik laadde mijn telefoon tien minuten op want mijn concertvrienden waren al in Paradiso, en dan is het handig om te bellen, waar je bent enzo, en hoe we elkaar vinden. Ik kleedde me om, oefende Hansonliedjes en vloog als een speer naar de Albert Heijn want koken kon nu niet meer dus at ik een banaan als diner, kocht ik een familypack paracetemol -'We hebben alleen nog die met cocaïne mevrouw'- 'Kan me allemaal niks meer schelen'-, ik holde van tram naar tram en was nog nét op tijd in de zaal.
Je begrijpt dat ik hieruit een wijze les heb geleerd. Ik zal vanaf nu hysterisch goed opletten, de volgende keer dat ik met mijn sleutel een huis in moet. Ja.
Maar één ding is zeker: het concert maakte alles goed. Voor Hanson zit ik graag nog eens een uur in een verkeerde flat. Kan mij het schelen.
Dat was achteraf heel grappig, maar alleen achteraf.
Het zat zo. Ik zou vrijdagavond naar een concert in Paradiso gaan. Daar keek ik al heel lang naar uit. Eigenlijk al 8 jaar, want ik ben al 8 jaar trouwe fan van Hanson. Jaaaa, die langharige kinderen die bekend werden met Mmmbop. En jaaa, die zijn nu 14 jaar ouder en uitgegroeid tot minder harige, zéér fijne volwassen mannen met een geweldig talent voor het maken van de meest mooie muziek ooit. Dus. Ik had extreem veel zin.
Mijn broer woont in Amsterdam en was dit weekend niet thuis, dus na het concert kon ik mooi in zijn nest slapen. Dus had ik zijn sleutels bij laten maken. Ik kwam aan in de hoofdstad, dropte eerst mijn spullen bij de brüder thuis en vertrok weer. Want ik had haast en moest nog wat voer kopen in de supermarkt om te koken. En dat moest snel, want dan kwam ik nog op tijd voor het voorprogramma.
Zeven minuten later stapte ik Den Albert uit. En ik liep terug. Naar mijn broers flat.
Daar stak ik sleutel 1 in het gat, waarmee je veilig in het trappenhuis staat. Vervolgens is het de bedoeling dat je sleutel 2 in het gat van de deur stopt, en als dat goed gaat, sta je in je huis. Als het goed gaat.
Ik belde mijn broer.
'Ja hoi, welke verdieping was het nou ook alweer?'
Want alles leek er op elkaar.
'De tweede verdieping.'
'O ja.'
'Naast de deur staat een plank.'
Ik zag een plank.
'Ik zie het. Ik ben er. Daag!'
Maar sleutel 2 paste niet. Ik duwde en ik draaide en ik vloekte maar niets hielp. Hij paste niet en de sleutel was niet goed bijgemaakt. Daar gaat mijn avond, dacht ik meteen. En ik besefte dat ik niet naar binnen kon, waar al mijn spullen lagen, en dus ook mijn ticket en mijn chipkaart en mijn alles. Het concert van mijn leven kon ik dus wel vergeten.
Ik belde mijn broer.
'De sleutel past niet.'
'Hoe kan dat nou?'
'Ik weet het niet. Hij past niet. Hij doet het niet. En ik moet erin. Ik moet naar binnen want ik kom te laat en nu mis ik alles. En jij bent weg en nu kan ik nergens slapen en de accu van mijn telefoon is bijna op en nu mis ik Hanson. O, wat nu...'
Ik probeerde het nog eens. Hij paste nog steeds niet. Ik plofde neer op de trap in het trappenhuis in Amsterdamse flat met mijn spaghettimix en tomatensaus.
Ik belde mijn concertvrienden. Ik belde mijn moeder. Ik belde mijn broer nog eens, en nog eens, en ik probeerde de sleutel weer. Toen belde ik mijn broer en die zei dat zijn huisgenoot had gesmst dat hij die avond thuis zou komen. Over drie kwartier.
Ik wachtte drie kwartier. Op de trap met mijn lege telefoon. Het voorprogramma was begonnen.
Na een uur was de huisgenoot er nog niet. Dus ik ging naar buiten want dit duurde nu toch al best een beetje lang en misschien zag ik hem vast buiten lopen en kon ik hem roepen en op m'n knieën bedanken dat 'ie dit weekend godzijdank toevallig thuis kwam. Dus ik stapte naar buiten en draaide me om.
Daar zag ik het huisnummer. 97. Wacht even. 97! Ik begon keihard te lachen. Ik zat een uur lang te wachten voor nummer zeven-en-negentig! Mijn broer woont op één-en-negentig! Door de blaadjes die voor de zeven hingen leek de zeven net een één! Stond ik al vanaf vijf voor zes te morrelen aan iemand anders z'n voordeur...
Ik rende naar het goede nummer, douwde de sleutels in de gaten en hoppa, daar stond ik binnen. Binnen in nummer één-en-negentig.
Ik smste mijn broer.
'Wat een giller!'
Ik laadde mijn telefoon tien minuten op want mijn concertvrienden waren al in Paradiso, en dan is het handig om te bellen, waar je bent enzo, en hoe we elkaar vinden. Ik kleedde me om, oefende Hansonliedjes en vloog als een speer naar de Albert Heijn want koken kon nu niet meer dus at ik een banaan als diner, kocht ik een familypack paracetemol -'We hebben alleen nog die met cocaïne mevrouw'- 'Kan me allemaal niks meer schelen'-, ik holde van tram naar tram en was nog nét op tijd in de zaal.
Je begrijpt dat ik hieruit een wijze les heb geleerd. Ik zal vanaf nu hysterisch goed opletten, de volgende keer dat ik met mijn sleutel een huis in moet. Ja.
Maar één ding is zeker: het concert maakte alles goed. Voor Hanson zit ik graag nog eens een uur in een verkeerde flat. Kan mij het schelen.
woensdag 9 november 2011
Het hemd van mijn lijf: Bij deze
Beloofd is beloofd. Jullie vroegen mij het hemd van mijn lijf, ik antwoord.
Hou je vast.
1. Mis je Amsterdam niet?
Doe ik wel. Best erg. Ik heb een jaar in Amsterdam gewoond, maar toen moest ik terug, want ik moest weer afstuderen in Zwolle, en dat ligt niet helemaal om de hoek. Dat ligt heel wat hoeken verder. Maar Amsterdam mis ik wel. Vooral de koopavonden en de pasta en de huispoezen.
2. Wat vind je van de Versace voor H&M collectie?
Nou, sommige dingen zijn wel leuk. En sommige dingen zijn heel lelijk.
Deze dingen zou ik op zich best wel willen hebben van onze Sint Nicolaas:
3. Wat vind je van je naam?
Ja, wel aardig hoor. Er zijn lelijkere namen (zoals Duifje of Hildegardt), maar ook mooiere (zoals Lauren of Flo). Misschien is dit nog een leuk feitje: ik ben vernoemd naar een Duits meisje dat vermoord is in een taxi. Dat zijn nou bijzondere dingen.
4. Weet je al een beetje wat voor werk je later als je groot bent (haha) wilt doen?
Ja, dat weet ik wel. Als ik later groot ben, wil ik werken voor een televisie-omroep. Het liefst voor de schermen. En anders achter (ertussenin kan niet). Of bij de radio. Verder wil ik blijven doen wat ik nu doe (vormgeven) en ook nog kinderboeken schrijven. En ik wil er ook een hond bij
5. Hé, nog iets besteld bij Asos.com?
Toevallig al een tijdje niet maar ik heb gisteren nog eens rondgesnuffeld (eigenlijk de hele avond) en ik heb een heleboel dingen opgeslagen op mijn computer die ik wil hebben. Jurkjes en schoenen en tassen, en zo. Mijn arme salaris. Nog twee weken.
6. Welke opleiding heb je gevolgd? Vond je dit leuk?
Hou je vast. Ik heb eerst de Havo gedaan (best leuk), toen Communicatie (wel oké), maar daar stopte ik na een jaar mee, toen Grafische vormgeving (heel leuk), afgestudeerd ook, tussendoor nog een LOI-cursus Kinderverhalen schrijven (ook een soort opleiding)(en ook heel erg leuk) en nu studeer ik journalistiek. Heel leuk. Oh, en ik ben van plan om nog een heleboel meer opleidingen te volgen. Hou ik van.
7. Hoe blaft je hond, is dat meer van waf waf, of woef woef?
Het is meer van Kef Kef, en dan Waf Waf, en dan weer een Kef. Zo gaat dat.
8. Weten er veel mensen van je blog af?
Op de wereld niet, want er bestaan meer dan zeven miljard mensen en het zou mooi zijn als die allemaal mijn blog kennen, maar daar gaan we maar niet van uit. In Nederland weten ook niet zoveel mensen ervan af, maar in ieder geval vierhonderdzesenzestig, want zoveel volgers heb ik, en dan nog wat losse strooiselmensen.
9. Kun je een keer een spoed-tutorial geven over hoe je die foto's/plaatjes maakt/bewerkt?! Bv zoals die van twitter allemaal onder elkaar...
Dat kan wel, maar dat is niet zo leuk denk ik, want ik doe niet zoveel bijzonders. Als je wilt weten hoe je makkelijk plaatjes of printscreens onder elkaar plakt dan kan je het beste googlen naar Photoshop tutorials, want ik leg dat soort dingen waarschijnlijk ook heel kneuzig uit.
10. Zou je een autobiografisch kinderboek willen schrijven?
Ik denk het niet, want daar is mijn eigen leven niet interessant genoeg voor. Niet leuk genoeg voor een boek, in ieder geval. Dus als ik ooit een kinderboek uitgeef, dan gaat dat over héél iemand anders.
11. Welke bekende man vind je knap?
Heb je even? Arie Boomsma, Barry Atsma, Taylor Hanson, Jude Law, John Williams, Duncan James, Simon Webbe, Ian Somerhalder, Eddie Cibrian,Tyson Beckford, Mark van Eeuwen, Chace Crawford en Jan Kooijman. Zo. Maar eigenlijk vooral de eerste vier. En dan eigenlijk vooral Taylor Hanson.
12. Hoeveel nagellak heb je?
Toen ik voor het laatst telde, waren het er 183. Maar hier en daar slingeren er nog wat potjes rond door het huis, dus het aantal ligt iets hoger. Vrees ik.
13. Wat is je lievelingsprogramma?
Met stip op één: GTST. Over mijn andere favoriete programma's kan je hier en hier lezen. Verder hou ik van drama en ellende, zoals Bonje met de Buren, Obese en Extreme Home Make-over.
14. Heb je een hoofd?
Ik heb over het algemeen wel een hoofd, ja.
15. Hoe staat het met je kinderverhaal?
Goed. Hij is al best ver, maar ik heb nooit tijd (genoeg) om er aan te schrijven, dus hij staat al wel een tijdje stil. Maar ooit komt 'ie een heel stuk verder, dat weet ik zeker. Ik ben bij het stuk dat ze in een bos lopen en struikelen over een hangmat.
16. Zou je aan je blog de optie willen toevoegen om je via e-mail aan te melden als volger?
Dat zou ik dolgraag willen. En ik ga dan ook eens even kijken of ik dat kan doen binnenkort.
Nou, alstublieftgraaggedaan!
Hou je vast.
1. Mis je Amsterdam niet?
Doe ik wel. Best erg. Ik heb een jaar in Amsterdam gewoond, maar toen moest ik terug, want ik moest weer afstuderen in Zwolle, en dat ligt niet helemaal om de hoek. Dat ligt heel wat hoeken verder. Maar Amsterdam mis ik wel. Vooral de koopavonden en de pasta en de huispoezen.
2. Wat vind je van de Versace voor H&M collectie?
Nou, sommige dingen zijn wel leuk. En sommige dingen zijn heel lelijk.
Deze dingen zou ik op zich best wel willen hebben van onze Sint Nicolaas:
3. Wat vind je van je naam?
Ja, wel aardig hoor. Er zijn lelijkere namen (zoals Duifje of Hildegardt), maar ook mooiere (zoals Lauren of Flo). Misschien is dit nog een leuk feitje: ik ben vernoemd naar een Duits meisje dat vermoord is in een taxi. Dat zijn nou bijzondere dingen.
4. Weet je al een beetje wat voor werk je later als je groot bent (haha) wilt doen?
Ja, dat weet ik wel. Als ik later groot ben, wil ik werken voor een televisie-omroep. Het liefst voor de schermen. En anders achter (ertussenin kan niet). Of bij de radio. Verder wil ik blijven doen wat ik nu doe (vormgeven) en ook nog kinderboeken schrijven. En ik wil er ook een hond bij
5. Hé, nog iets besteld bij Asos.com?
Toevallig al een tijdje niet maar ik heb gisteren nog eens rondgesnuffeld (eigenlijk de hele avond) en ik heb een heleboel dingen opgeslagen op mijn computer die ik wil hebben. Jurkjes en schoenen en tassen, en zo. Mijn arme salaris. Nog twee weken.
6. Welke opleiding heb je gevolgd? Vond je dit leuk?
Hou je vast. Ik heb eerst de Havo gedaan (best leuk), toen Communicatie (wel oké), maar daar stopte ik na een jaar mee, toen Grafische vormgeving (heel leuk), afgestudeerd ook, tussendoor nog een LOI-cursus Kinderverhalen schrijven (ook een soort opleiding)(en ook heel erg leuk) en nu studeer ik journalistiek. Heel leuk. Oh, en ik ben van plan om nog een heleboel meer opleidingen te volgen. Hou ik van.
7. Hoe blaft je hond, is dat meer van waf waf, of woef woef?
Het is meer van Kef Kef, en dan Waf Waf, en dan weer een Kef. Zo gaat dat.
8. Weten er veel mensen van je blog af?
Op de wereld niet, want er bestaan meer dan zeven miljard mensen en het zou mooi zijn als die allemaal mijn blog kennen, maar daar gaan we maar niet van uit. In Nederland weten ook niet zoveel mensen ervan af, maar in ieder geval vierhonderdzesenzestig, want zoveel volgers heb ik, en dan nog wat losse strooiselmensen.
9. Kun je een keer een spoed-tutorial geven over hoe je die foto's/plaatjes maakt/bewerkt?! Bv zoals die van twitter allemaal onder elkaar...
Dat kan wel, maar dat is niet zo leuk denk ik, want ik doe niet zoveel bijzonders. Als je wilt weten hoe je makkelijk plaatjes of printscreens onder elkaar plakt dan kan je het beste googlen naar Photoshop tutorials, want ik leg dat soort dingen waarschijnlijk ook heel kneuzig uit.
10. Zou je een autobiografisch kinderboek willen schrijven?
Ik denk het niet, want daar is mijn eigen leven niet interessant genoeg voor. Niet leuk genoeg voor een boek, in ieder geval. Dus als ik ooit een kinderboek uitgeef, dan gaat dat over héél iemand anders.
11. Welke bekende man vind je knap?
Heb je even? Arie Boomsma, Barry Atsma, Taylor Hanson, Jude Law, John Williams, Duncan James, Simon Webbe, Ian Somerhalder, Eddie Cibrian,Tyson Beckford, Mark van Eeuwen, Chace Crawford en Jan Kooijman. Zo. Maar eigenlijk vooral de eerste vier. En dan eigenlijk vooral Taylor Hanson.
12. Hoeveel nagellak heb je? Toen ik voor het laatst telde, waren het er 183. Maar hier en daar slingeren er nog wat potjes rond door het huis, dus het aantal ligt iets hoger. Vrees ik.
13. Wat is je lievelingsprogramma?
Met stip op één: GTST. Over mijn andere favoriete programma's kan je hier en hier lezen. Verder hou ik van drama en ellende, zoals Bonje met de Buren, Obese en Extreme Home Make-over.
14. Heb je een hoofd?
Ik heb over het algemeen wel een hoofd, ja.
15. Hoe staat het met je kinderverhaal?
Goed. Hij is al best ver, maar ik heb nooit tijd (genoeg) om er aan te schrijven, dus hij staat al wel een tijdje stil. Maar ooit komt 'ie een heel stuk verder, dat weet ik zeker. Ik ben bij het stuk dat ze in een bos lopen en struikelen over een hangmat.
16. Zou je aan je blog de optie willen toevoegen om je via e-mail aan te melden als volger?
Dat zou ik dolgraag willen. En ik ga dan ook eens even kijken of ik dat kan doen binnenkort.
Nou, alstublieftgraaggedaan!
woensdag 2 november 2011
Henk de Hond en zijn bijzondere eigenschappen
Henkie is een Bijzondere hond. Bijzonder met een hoofdletter, want Henkie is zo´n geval dat - mochten er hondenscholen bestaan - op een Bijzondere Hondenschool zou zitten. Henkie is namelijk een beetje anders dan anders. Dat zal ik uitleggen aan de hand van een aantal foto's die ik met mijn mobiel heb gemaakt, toen hij daar nog niet bang voor was.
Waarmee ik kom op Bijzondere Eigenschap 1: Henkie is altijd bang. Voor een heleboel dingen.
Voor mijn mobiel bijvoorbeeld. Zodra het geluidje van een smsje klinkt springt het beest van de bank en gaat hij de rest van de avond onder een tafel zitten trillen. Dingen waar Henkie nog meer bang voor is:
- Paraplu's. Ga je met Henkie wandelen en 'spreid' je je paraplu uit, dan deinst Henkie achteruit en vertikt hij het nog mee te lopen. Nat regenen dus maar.
- De stofzuiger.
- Snoeren.
- Strijkijzers.
- Het vloerkleed (zie onderstaande foto. Hij wil er niet op lopen, alleen maar er omheen).
Henkie heeft nog iets Bijzonders Eigenschappelijks. Hij ligt namelijk graag in bijzondere houdingen. Hij ligt sowieso graag hele dagen lang, want het is net een kat. Even wat charmante shots ter illustratie:
Bij deze laatste foto probeerde mijn moeder te koken, maar Henkie was van mening dat hij meer aandacht verdiende dan het eten.
Tot slot heeft Henkie altijd honger. Vooral als wij mensen aan het eten zijn. Boerenkool, bijvoorbeeld. Daarom gaat Henkie graag in bijzondere houdingen zitten, hopend om na 9 jaar eindelijk eens iets te krijgen van zijn baasjes. Dat lukt nooit. Henkie vindt daarom zelf dat hij een verschrikkelijk leven heeft.
Mochten jullie nou nóg niet geloven dat Henkie een beetje speciaal is, laat onderstaand beeld dan even tot je doordringen. Want wie slaapt er nou in vredesnaam lekker met zijn neus in een broekspijp? Ik niet, hoor. Henkie wel. Die Henkie...
Waarmee ik kom op Bijzondere Eigenschap 1: Henkie is altijd bang. Voor een heleboel dingen.
Voor mijn mobiel bijvoorbeeld. Zodra het geluidje van een smsje klinkt springt het beest van de bank en gaat hij de rest van de avond onder een tafel zitten trillen. Dingen waar Henkie nog meer bang voor is:
- Paraplu's. Ga je met Henkie wandelen en 'spreid' je je paraplu uit, dan deinst Henkie achteruit en vertikt hij het nog mee te lopen. Nat regenen dus maar.
- De stofzuiger.
- Snoeren.
- Strijkijzers.
- Het vloerkleed (zie onderstaande foto. Hij wil er niet op lopen, alleen maar er omheen).
Tot slot heeft Henkie altijd honger. Vooral als wij mensen aan het eten zijn. Boerenkool, bijvoorbeeld. Daarom gaat Henkie graag in bijzondere houdingen zitten, hopend om na 9 jaar eindelijk eens iets te krijgen van zijn baasjes. Dat lukt nooit. Henkie vindt daarom zelf dat hij een verschrikkelijk leven heeft.
woensdag 26 oktober 2011
Horror, snot en botbreuken: Zo kom je de winter door
Ik werd er een beetje verdrietig van, van het stukje wat ik vandaag las. Over een maand begint de horrorwinter en sterven massaal onze vingertoppen af, breken we onze botten op gladde fietspaden en kunnen we weer NON-STOP SNOT SNUITEN. Geen extreem fijn vooruitzicht en ziedaar: half Nederland belandt al vroegtijdig in een winterdepressie. Wat natuurlijk ook wel te begrijpen is, want van het bericht dat het in de nachten tot 25 graden min kan worden, worden niet veel mensen vrolijk.
Ik dus ook niet. Ja, leuk hoor, die sneeuw. Heel romantisch en heel schattig. Maar ook heel koud en heel goor zodra het verandert in drab met zand en peuken. En heel gezellig ja, die kou. Tot je op een belangrijke afspraak aankomt met een heleboel snot en een bibberende onderlip. Dat is niet erg opwindend.
Om te voorkomen dat we nou opeens met z'n allen spontaan depressief worden, heb ik wat tips opgesteld om de winter te overleven zonder al te veel te denken aan huilpartijen in de sneeuw en een driemaandendurende winterslaap onder je dekbed. Komtie.
Onthou altijd dit: We gaan niet dood. Dat is tenminste niet de bedoeling. Natuurlijk zullen er wel eens mensen van hun fiets glijden en ongelukkig vallen en doodgaan. En natuurlijk vóélt het alsof je een langzame dood sterft als je met min 10 graden op een winderig station Barneveld Noord staat. Máár: Zolang je een warme jas aanhebt, een beetje uit je doppen kijkt en af en toe ergens naar binnen wipt, ga je als het goed is niet dood. Dat scheelt.
Bedenk je dat het altijd erger kan. Als je in Rusland woont, bijvoorbeeld. Dáár is het pas koud. Of stel dat je een Eskimo bent op de Noordpool. Oók heel koud. En véél erger dan hier. Echt.
Wat ik altijd het mooist vind aan de hele winter is Het Winkelen. Alles wat ik vorig jaar droeg is nooit leuk meer of het is kapot. Dus ik mag weer winkelen. En als je thuiskomt met een nieuwe winterjas, twee paar Uggs, winterlaarzen, wanten, sjaals, truien en voor de leukigheid ook nog wat schattige jurkjes: Jij bent hartstikke goed bezig. Zelfbescherming, heet dat.
Vergeet niet dat de Horrorwinter dit keer maar drie maanden duurt. Ja, ik hoor je denken; máááár drie maanden? Da's een ellendige eeuwigheid! Natuurlijk. Het was fijner als die drie maanden gewoon twee maanden waren of één. Maar dat wil De Winter niet.
Maar hé, wat zijn nou drie maanden op een mensenleven? Weet jij nog wat je drie maanden geleden deed? Precies, toen hing je waarschijnlijk nog in een hangmat in de achtertuin. Het is nu alweer oktober, dus die tijd is hartstikke snel gegaan. Voor je het weet is het Pasen. Ja.
Ondanks deze positieve vibeszzz denken we natuurlijk allemaal nog steeds hetzelfde: De winter is best kut. En dat je je af en toe gewoon in een dekbed wil hullen, met drie truien, een oliebol en een gezinspak zakdoekjes; snap ik. Laat dat ook een geruststelling zijn. Als je alsnog depressief wordt bij het zien van sneeuw en hagel, kan je er altijd nog voor kiezen om je een dag lang in een cocon op de bank te hullen. Mag best, hoor.
Ik dus ook niet. Ja, leuk hoor, die sneeuw. Heel romantisch en heel schattig. Maar ook heel koud en heel goor zodra het verandert in drab met zand en peuken. En heel gezellig ja, die kou. Tot je op een belangrijke afspraak aankomt met een heleboel snot en een bibberende onderlip. Dat is niet erg opwindend.
Om te voorkomen dat we nou opeens met z'n allen spontaan depressief worden, heb ik wat tips opgesteld om de winter te overleven zonder al te veel te denken aan huilpartijen in de sneeuw en een driemaandendurende winterslaap onder je dekbed. Komtie.
Onthou altijd dit: We gaan niet dood. Dat is tenminste niet de bedoeling. Natuurlijk zullen er wel eens mensen van hun fiets glijden en ongelukkig vallen en doodgaan. En natuurlijk vóélt het alsof je een langzame dood sterft als je met min 10 graden op een winderig station Barneveld Noord staat. Máár: Zolang je een warme jas aanhebt, een beetje uit je doppen kijkt en af en toe ergens naar binnen wipt, ga je als het goed is niet dood. Dat scheelt.
Bedenk je dat het altijd erger kan. Als je in Rusland woont, bijvoorbeeld. Dáár is het pas koud. Of stel dat je een Eskimo bent op de Noordpool. Oók heel koud. En véél erger dan hier. Echt.
Wat ik altijd het mooist vind aan de hele winter is Het Winkelen. Alles wat ik vorig jaar droeg is nooit leuk meer of het is kapot. Dus ik mag weer winkelen. En als je thuiskomt met een nieuwe winterjas, twee paar Uggs, winterlaarzen, wanten, sjaals, truien en voor de leukigheid ook nog wat schattige jurkjes: Jij bent hartstikke goed bezig. Zelfbescherming, heet dat.
Vergeet niet dat de Horrorwinter dit keer maar drie maanden duurt. Ja, ik hoor je denken; máááár drie maanden? Da's een ellendige eeuwigheid! Natuurlijk. Het was fijner als die drie maanden gewoon twee maanden waren of één. Maar dat wil De Winter niet.
Maar hé, wat zijn nou drie maanden op een mensenleven? Weet jij nog wat je drie maanden geleden deed? Precies, toen hing je waarschijnlijk nog in een hangmat in de achtertuin. Het is nu alweer oktober, dus die tijd is hartstikke snel gegaan. Voor je het weet is het Pasen. Ja.
Ondanks deze positieve vibeszzz denken we natuurlijk allemaal nog steeds hetzelfde: De winter is best kut. En dat je je af en toe gewoon in een dekbed wil hullen, met drie truien, een oliebol en een gezinspak zakdoekjes; snap ik. Laat dat ook een geruststelling zijn. Als je alsnog depressief wordt bij het zien van sneeuw en hagel, kan je er altijd nog voor kiezen om je een dag lang in een cocon op de bank te hullen. Mag best, hoor.
donderdag 20 oktober 2011
Vraag me alles. Jij Ja!
maandag 17 oktober 2011
#Janken en #plassen - da's nou wat ik doe
Kijk, wie mij volgt op Twitter (en ik weet - dat zijn jullie heus niet lang niet echt niet allemaal) heeft vast door dat ik een groot deel van mijn vrije tijd besteed aan televisie kijken. Daar heb ik zelfs al een paar keer over geblogt. Het grootste deel van mijn 140-tekens-tellende berichtjes bestaat uit gejank, commentaar en gezeik over televisieprogramma's.
Onderwerp nummer 2 is huiswerk. Ik doe huiswerk, ik heb gehuiswerkt, ik wil huiswerken of het meestvoorkomende onderwerp: #snaperniksvan. Maar waar ik ook erg vaak over tweet, en daar betrapte ik me gisteravond op - is #janken. Jawel. Ik heb eens door mijn tweets van afgelopen tijd geneusd en mocht je niet beter weten dan zou je denken dat ik een manisch-depressieve, sentimentele huisvrouw ben die niets anders doet dan met tissues voor de televee hangen. Ik ervaar namelijk vele jank- of bijna-jankmomenten per week; of ik nou kijk naar GTST, The Dog Whisperer of het Achtuurjournaal.
Daarom wil ik even iets rechtzetten.
Mochten jullie vermoeden dat er iets goed mis is met mijn geestelijke gesteldheid: isniezo. Ik ben gewoon dol op sentiment. Zielige dingen. Jankmomenten dus. Mochten jullie nou geen idee hebben waar ik het over heb; ik heb eens wat tweets geselecteerd met het hoge huilgehalte waar ik mijzelf op betrapte.
Als je dit ziet, begrijp ik dat je een bepaald, met tranen doordrenkt beeld van me krijgt, maar dat klopt dus niet. Dan is dat ook weer uit de wereld. Ook moet je niet denken dat ik lijd aan plasverslaving of blaasontsteking, want ik betrapte mij ook op het vaak tweeten over #plassen.
Dat ontdekte ik in onderstaande reeks tweets.
Conclusie: Ik ben géén hysterisch jankkanon (alleen als ik televisie kijk) en mijn wc maakt ook geen overuren, wat je misschien zou denken als volger van @silkepee (ik vind het zo af en toe gewoon interessant om dit soort dingen te melden).
Maar toch, ik zal er eens op letten. Moet ik wel uitkijken dat ik nu niet alleen nog maar tweet over huiswerk en eten, want dan denken jullie arme volgers dat ik ben veranderd in een studiebol met obesitas. En da's ook weer niet de bedoeling.
Onderwerp nummer 2 is huiswerk. Ik doe huiswerk, ik heb gehuiswerkt, ik wil huiswerken of het meestvoorkomende onderwerp: #snaperniksvan. Maar waar ik ook erg vaak over tweet, en daar betrapte ik me gisteravond op - is #janken. Jawel. Ik heb eens door mijn tweets van afgelopen tijd geneusd en mocht je niet beter weten dan zou je denken dat ik een manisch-depressieve, sentimentele huisvrouw ben die niets anders doet dan met tissues voor de televee hangen. Ik ervaar namelijk vele jank- of bijna-jankmomenten per week; of ik nou kijk naar GTST, The Dog Whisperer of het Achtuurjournaal.
Daarom wil ik even iets rechtzetten.
Mochten jullie vermoeden dat er iets goed mis is met mijn geestelijke gesteldheid: isniezo. Ik ben gewoon dol op sentiment. Zielige dingen. Jankmomenten dus. Mochten jullie nou geen idee hebben waar ik het over heb; ik heb eens wat tweets geselecteerd met het hoge huilgehalte waar ik mijzelf op betrapte.
Dat ontdekte ik in onderstaande reeks tweets.
Maar toch, ik zal er eens op letten. Moet ik wel uitkijken dat ik nu niet alleen nog maar tweet over huiswerk en eten, want dan denken jullie arme volgers dat ik ben veranderd in een studiebol met obesitas. En da's ook weer niet de bedoeling.
zaterdag 8 oktober 2011
10 dingen waar ik goed in ben
Weten jullie dat ook weer. Maar dat wisten jullie denk ik ook eigenlijk al wel.
Gelukkig ben ik niet alleen maar slecht in dingen. In sommige dingen ben ik goed. Daarom hier een lijstje met 10 dingen waar ik goed in ben, aansluitend op mijn overige lijstjes, zoals dingen die je niet over me weet, dingen die je mij nooit zult zien doen en dingen die ik móet doen, maar niet wil.
Dus alstublieft. Goed voor mijn publiekelijke zelfvertrouwen.
1. Ik kan goed fietsen met veel dingen aan mijn lijf. Een tas en nog een tas en een paraplu in mijn hand en een koker om mijn schouder en een sjaal. En dan nog richting aangeven zonder slachtoffers te maken. Dat is best iets om trots op te zijn, dacht ik zo.
2. Het schijnt dat ik redelijk een beetje goed kan schrijven. Dingen zeggen en dingen typen. Het schijnt.
3. Liggen. Ja, daar ben ik wel goed in, want ik kan op allerlei manieren liggen, en in allerlei situaties. Op de bank heb ik verschillende lig-manieren. Zo heb ik die ene waarbij ik tegelijk kan televisiekijken, studeren, drinken en pepernoten eten. Met de hond op schoot. Verder lig ik op heel verschillende manieren in bed en heb ik voordat ik in slaap val wel een stuk of vier van die manieren af kunnen strepen. Goed kunnen liggen op verschillende manieren mag dan wel niet een erkend talent zijn, maar wie weet kan ik het ooit nog eens ergens voor gebruiken. Tot nu toe staat het nog niet op mijn CeeVee.
4. Nog iets ondergewaardeerds: Ik ben goed in geld uitgeven. Dat las je al in mijn lijstje met mijn favoriete hobby's. Geld uitgeven wordt al snel als iets negatiefs gezien, maar het enige wat ik doe is voor mezelf zorgen en de economie draaiende houden. Dat kan je niet van iedereen zeggen.
5. Ik kan goed vorm geven aan dingen. Mooie letters maken en mooie plaatjes en die samenvoegen tot één Mooi Iets. Dat kan ik. Anders hadden ze me nooit een diploma als grafisch vormgever gegeven.
6. Aanrechten schoonmaken. Daar ben ik toch wel een beetje goed in, in ieder geval ben ik er beter in dan iemand die er slecht in is. Ik kan er namelijk niet tegen als er kruimeltjes op een aanrecht liggen of een beetje water of iets anders vies. Dan pak ik een doekje en dan moet ik het even wegvegen, en dan is het weer netjes.
7. Wat heel handig is, is mijn talent voor googlen. Docenten googlen bijvoorbeeld, of andere belangrijke mensen waar ik iets van moet weten. Mijn google-talent gaat gepaard met mijn non-talent voor Opletten. Ik let nooit op. Ik heb het concentratievermogen van een wilde paling en daarom onthou ik niet goed wat het huiswerk is voor volgende week, op welk adres ik moet zijn of naar welke meneer ik bepaalde dingen moet mailen. Maar dat geeft niets, want dat komt uiteindelijk allemaal goed. Ik goegol straks wel ff, denk ik dan.
8. Uit bovengenoemd talent komt nog iets anders voort: mijn talent voor Memoblaadjes. Ja, gewoon, het talent voor Memoblaadjes. Punt. Van die gele, van die post-its, maar ook kleintjes en dunnetjes en roze en groene en blauwe. Alles wat klein is en plakt en wat bedoeld is om mensen met concentratievermogens van palingen te helpen in hun leven. Ik heb een heleboel van die blaadjes, en dagelijks maak ik lijstjes op die blaadjes, om ze vervolgens weer samen te voegen tot één groot blad. En daar plak ik dan weer kleintjes aan vast. Op die manier onthou ik uiteindelijk toch nog veel dingen. Eerst googlen, dan opschrijven en dan plakken. Hatsjiekiedee.
9. Ik weet na heel lang oefenen hoe ik het efficiëntst een paprika kan snijden zonder met de hand alle zaadjes er uit te hoeven plukken. Dat het niet altijd lukt, daar gaat het niet om. Ik wéét het, in ieder geval.
10. Ik ben goed in dingen op kleur sorteren. Kleren en pennen en schoenen en boeken en memoblaadjes en lipsticks en kauwgompakjes.
Zien jullie wel, ik kan nog best veel dingen. Ik kan weer trots zijn op mezelf.
vrijdag 30 september 2011
Enkel één meter vijftig maar wel languit op de bank
Een greep uit de vragen die ik krijg.
1. HOE KOMT DAT?
Dat komt doordat ooit is uitgevonden dat ieder mens andere ogen heeft en andere vingerafdrukken en andere voortanden en een ander hoofd. Daardoor.
2. IS DAT ERG?
Nee, dat is niet erg want ik heb een fantastisch leven en oh, kleine vrouwen schijnen het charmantst te zijn.
3. IS DAT LASTIG IN DE SUPERMARKT?
Nee, want ik kom gelukkig nooit in een supermarkt en als ik ergens niet bij kan vraag ik dat, want een mens moet zo nu en dan eens dingen vragen, net als dat je een ons vlees wil bestellen of een kaartje in de bus.
4. IS DAT LASTIG MET KLEREN?
Dat is niet zo lastig. Er bestaat namelijk de maat Extra Small. Die is gemaakt voor Extra Smalle mensen. En dan heb je ook nog de maat Extra Extra Small en als dat nog niet goed is, weet ik ook nog een goed naaiatelier.
5. WORD JE VAAK JONGER GESCHAT?
Over het algemeen word ik nooit 'geschat', maar sommige mensen hebben wel eens gedacht dat ze zomaar in het midden van een winkel mij konden 'schatten', en als het dan veel te laag is dan 'schat' ik hun lekker terug.
6. IS HET LEUK?
Ja, over het algemeen is het leuk, want zonder die één meter vijftig had ik deze blog niet, of ieder geval niet deze blognaam, had ik een stuk minder leuks te vertellen, was ik mijn handelsmerk kwijt en paste ik 's nachts als logé niet languit op een zitbank als die situatie zich eens voordoet. Dus, het is leuk.
Bij deze. En ja, natuurlijk is het wel eens vervelend als ik het bovenste boek uit de kast wil hebben (gelukkig lees ik niet vaak boeken uit kasten). Of als ik bij een concert toch ook wel graag het podium wil zien in plaats van vierenveertig ruggen (gelukkig ga ik niet vaak naar concerten). Maar hee, gelukkig heb ik dan nog een klein lichaam dat zich binnen enkele seconden zo'n zaal uit kan werken omdat niemand merkt wat er nou zo vlug tussen de menigte door glipt. Handig, dat wel.
maandag 26 september 2011
Silke-Nostalgie deel #984.
Vandaag heb ik weer iets hilarisch voor jullie onder de noemer SILKE-NOSTALGIE. Een categorie die al vaker voorbij is gekomen, maar het blijft leuk, al zeg ik het zelf. Gisteren was ik op zoek naar iets. En dat moest liggen in een ladekastje met een heleboel laden en nog meer spullen. Het iets heb ik gevonden, maar ook nog een heleboel andere dingen. Deze kast lag vol met nostalgie.
Als ik alles in één post moet laten zien flipt jullie internetbrowser en daarom heb ik een selectie gemaakt uit Silkes Boeken-, Kranten- en Leerboekencollectie. Uit mijn jeugd, ja. Ik schreef zogenoemde boeken en kranten en zelfs boekjes voor ándere kinderen, hoe ze konden tellen en Engels leren en dat soort dingen. Een bijzonder kind was ik, laten we het daar maar op houden.
Dat begon al vroeg. Mijn eerste ''Speleboek door Silke Polhuys'' verscheen in 1995, toen ik 5 jaar leefde.
''Welk kint hoor bij welk dringke''
Met typemachine, want die had ik bij de Kringloop gevonden
De KnutselFrutselkrant verscheen in meerdere uitgaven, zo rond mijn 9e
Kijk, hier liggen de routs van mijn journalistieke ambities: De Krant van Deventer. Met ietwat opmerkelijke berichten, zoals je hieronder ziet...
Maar ik schreef ook 'boeken'. Jawel. Compleet met een flaptekst en hoofdstukken en een cover. Hier gaan jullie nog meer van zien, want dit is maar een greep uit de (hilarische) reeks 'boeken' van Silke Polhuys.
Zo heel af en toe begon ik opeens te striptekenen. Een resultaat daarvan is bijvoorbeeld 'Robby Rozendijk en het frikandelbakje'.
Ja, zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. Hilarisch om te zien wat ik voor achterlijke ideeën had, nostalgisch om al die 'Ohjaaa!'-momenten te hebben. Maar het is eigenlijk ook wel heel erg leuk om te zien dat ik al nieuwsberichten schreef, voor kinderen schreef en altijd vol ideeën zat... net als nu eigenlijk. Zucht, wat een nostalgie op de maandagavond.
Als ik alles in één post moet laten zien flipt jullie internetbrowser en daarom heb ik een selectie gemaakt uit Silkes Boeken-, Kranten- en Leerboekencollectie. Uit mijn jeugd, ja. Ik schreef zogenoemde boeken en kranten en zelfs boekjes voor ándere kinderen, hoe ze konden tellen en Engels leren en dat soort dingen. Een bijzonder kind was ik, laten we het daar maar op houden.
Dat begon al vroeg. Mijn eerste ''Speleboek door Silke Polhuys'' verscheen in 1995, toen ik 5 jaar leefde.
Later maakte ik allerlei lees- en leerboekjes voor kinderen, ook al was ik zelf nog een kind.
Dit soort boekjes, bijvoorbeeld:
Maar ik schreef ook 'boeken'. Jawel. Compleet met een flaptekst en hoofdstukken en een cover. Hier gaan jullie nog meer van zien, want dit is maar een greep uit de (hilarische) reeks 'boeken' van Silke Polhuys.
Abonneren op:
Berichten (Atom)