Achtbanen + kaal voer = nooit goed

Wij besloten naar Walibi te gaan. Wij hadden namelijk al een hele tijd geleden kaartjes aangeschaft en die moesten nodig eens ingeleverd worden. Wij werden wakker, wij twijfelden en wij wuifden onze twijfels weer weg. Want de zon scheen en achtbanen zijn leuk.
Dat we allebei een drukke week gehad hadden, lichamelijk gesloopt waren en die nacht ook nog 's geen oog dicht hadden gedaan in verband met onbewuste dekbedruzies, deed ons even achter onze vermoeide oren krabben. Maar het was heel mooi weer en misschien wel het laatste mooie weer van tweeduizendelf en het idee dat we naar Walibi gingen klonk zo gezellig. Dus we gingen.

Dat was niet slim. De les die ik dit weekend geleerd heb, is: Ga nooit naar een pretpark met hoge attracties en snelle snelheden als je lichaam die dag liever op een bed wil liggen.
Attractie één ging nog wel, hoor. We wachtten in de rij, roetsjten omhoog en omlaag en over de kop en ik gilde wat. Hij niet, want hij gilt niet. Ik wel, want ik gil altijd.
We besloten vervolgens, dat we op de lege, toch al niet zo stabiele maag maar eens wat moesten gaan eten en ik schoof daarom een kaal bolletje naar binnen. Een bolletje, omdat ik die die ochtend met z'n tienen voor maar vijfentachtig cent in de supermarkt had gekocht. Kaal, omdat ik geen geld had voor iets erop. Hagelslag ofzo. Dus at ik één kaal bolletje en toen had ik geen zin meer, want een kaal bolletje geeft niet bepaaald een sprankelende smaaksensatie.
De rest van de middag ging ik per achtbaan achteruit. In achtbaan drie zat ik met een draaiende maag, hoofdpijn en een kapotte keel van het gillen op een heleboel meters hoog voordat we werden afgeschoten. Vervolgens begon ik ook nog eens te huilen want het was zo hoog en wat wilde ik toch eigenlijk graag gewoon met mijn lichaam in een bed liggen.
Met mascara onder m'n ogen, een nog kapottere keel en haren als een zwerfster in een wervelstorm stond ik een aantal minuten later weer op de grond. Hij stond er ook, en was misselijk. Ik was ook misselijk. Samen waren we misselijk maar toch gingen we in nog een achtbaan, want we waren in Walibi, en dan ga je niet op bankjes misselijk zitten wezen voor dertig euro per persoon.
Aan het eind van de dag waren we ziek, zwak, misselijk en nog meer van dat, en durfden we eindelijk toe te geven aan onze twijfels: Misschien was het toch niet zo heel handig. Misschien hadden we een ander dagje onze lichamen in die loopings moeten gooien voor een heleboel rondjes over de kop. In ieder geval niet op een maag met daarin een enkel kaal bolletje.

Share