Flat- trap- en sleutelellende: Goedzo Silke

Ik ben het afgelopen weekend een beetje dom geweest.
Dat was achteraf heel grappig, maar alleen achteraf.

Het zat zo. Ik zou vrijdagavond naar een concert in Paradiso gaan. Daar keek ik al heel lang naar uit. Eigenlijk al 8 jaar, want ik ben al 8 jaar trouwe fan van Hanson. Jaaaa, die langharige kinderen die bekend werden met Mmmbop. En jaaa, die zijn nu 14 jaar ouder en uitgegroeid tot minder harige, zéér fijne volwassen mannen met een geweldig talent voor het maken van de meest mooie muziek ooit. Dus. Ik had extreem veel zin.

Mijn broer woont in Amsterdam en was dit weekend niet thuis, dus na het concert kon ik mooi in zijn nest slapen. Dus had ik zijn sleutels bij laten maken. Ik kwam aan in de hoofdstad, dropte eerst mijn spullen bij de brüder thuis en vertrok weer. Want ik had haast en moest nog wat voer kopen in de supermarkt om te koken. En dat moest snel, want dan kwam ik nog op tijd voor het voorprogramma.

Zeven minuten later stapte ik Den Albert uit. En ik liep terug. Naar mijn broers flat.
Daar stak ik sleutel 1 in het gat, waarmee je veilig in het trappenhuis staat. Vervolgens is het de bedoeling dat je sleutel 2 in het gat van de deur stopt, en als dat goed gaat, sta je in je huis. Als het goed gaat.

Ik belde mijn broer.
'Ja hoi, welke verdieping was het nou ook alweer?'
Want alles leek er op elkaar.
'De tweede verdieping.'
'O ja.'
'Naast de deur staat een plank.'
Ik zag een plank.
'Ik zie het. Ik ben er. Daag!'

Maar sleutel 2 paste niet. Ik duwde en ik draaide en ik vloekte maar niets hielp. Hij paste niet en de sleutel was niet goed bijgemaakt. Daar gaat mijn avond, dacht ik meteen. En ik besefte dat ik niet naar binnen kon, waar al mijn spullen lagen, en dus ook mijn ticket en mijn chipkaart en mijn alles. Het concert van mijn leven kon ik dus wel vergeten.

Ik belde mijn broer.
'De sleutel past niet.'
'Hoe kan dat nou?'
'Ik weet het niet. Hij past niet. Hij doet het niet. En ik moet erin. Ik moet naar binnen want ik kom te laat en nu mis ik alles. En jij bent weg en nu kan ik nergens slapen en de accu van mijn telefoon is bijna op en nu mis ik Hanson. O, wat nu...'

Ik probeerde het nog eens. Hij paste nog steeds niet. Ik plofde neer op de trap in het trappenhuis in Amsterdamse flat met mijn spaghettimix en tomatensaus.

Ik belde mijn concertvrienden. Ik belde mijn moeder. Ik belde mijn broer nog eens, en nog eens, en ik probeerde de sleutel weer. Toen belde ik mijn broer en die zei dat zijn huisgenoot had gesmst dat hij die avond thuis zou komen. Over drie kwartier.

Ik wachtte drie kwartier. Op de trap met mijn lege telefoon. Het voorprogramma was begonnen.

Na een uur was de huisgenoot er nog niet. Dus ik ging naar buiten want dit duurde nu toch al best een beetje lang en misschien zag ik hem vast buiten lopen en kon ik hem roepen en op m'n knieën bedanken dat 'ie dit weekend godzijdank toevallig thuis kwam. Dus ik stapte naar buiten en draaide me om.
Daar zag ik het huisnummer. 97. Wacht even. 97! Ik begon keihard te lachen. Ik zat een uur lang te wachten voor nummer zeven-en-negentig! Mijn broer woont op één-en-negentig! Door de blaadjes die voor de zeven hingen leek de zeven net een één! Stond ik al vanaf vijf voor zes te morrelen aan iemand anders z'n voordeur...

Ik rende naar het goede nummer, douwde de sleutels in de gaten en hoppa, daar stond ik binnen. Binnen in nummer één-en-negentig.

Ik smste mijn broer.
'Wat een giller!'

Ik laadde mijn telefoon tien minuten op want mijn concertvrienden waren al in Paradiso, en dan is het handig om te bellen, waar je bent enzo, en hoe we elkaar vinden. Ik kleedde me om, oefende Hansonliedjes en vloog als een speer naar de Albert Heijn want koken kon nu niet meer dus at ik een banaan als diner, kocht ik een familypack paracetemol -'We hebben alleen nog die met cocaïne mevrouw'- 'Kan me allemaal niks meer schelen'-, ik holde van tram naar tram en was nog nét op tijd in de zaal.

Je begrijpt dat ik hieruit een wijze les heb geleerd. Ik zal vanaf nu hysterisch goed opletten, de volgende keer dat ik met mijn sleutel een huis in moet. Ja.

Maar één ding is zeker: het concert maakte alles goed. Voor Hanson zit ik graag nog eens een uur in een verkeerde flat. Kan mij het schelen.

Share